Geroepen

In de zomer van 2014 ontvangt Gerwin een e-mail van OM Afrika dat ze dringend op zoek zijn naar mensen voor het financiële team. De e-mail is helemaal niet specifiek aan hem gericht, maar direct kwam de vraag bij hem op: 'Heer, is dit dan waarom u mij hier gebracht heeft?'. Gerwin is meteen heel enthousiast en heeft sterk het idee dat dit inderdaad een roeping van God is. Priscilla daarentegen is veel meer terug houdend. Tijdens onze vakantie in Duitsland en Oostenrijk nemen we de tijd om door gebed en in Gods woord op zoek te gaan naar Zijn plan met ons gezin.

Weerstand
Heel concreet vragen we God te bevestigen of we wel of niet een oriëntatiereis naar Zuid-Afrika (waar het kantoor gevestigd is) mogen maken. We zijn onbekend met het land, de cultuur, het team van OM en het zendingswerk dat in Afrika gedaan wordt. Deze zoektocht levert veel strijd op, met name bij Priscilla, ondanks dat God door zijn Woord verschillende bevestigingen geeft. De gedachte dat een definitief vertrek naar Zuid-Afrika betekent dat alle familie en vrienden achtergelaten worden roept zowel geestelijk als lichamelijk weerstand op. Op een zondagmorgen tijdens de kerkdienst levert dit zoveel weerstand op dat ze uit de dienst wil gaan. Ze blijft toch nog even zitten en dan spreekt God tot haar door de aanbiddingsleider heen. 'Wanneer je aan een tak boven het ravijn hangt en je roept tot God om je te bevrijden uit deze benarde situatie, zegt God misschien juist wel: "Laat maar los. Vertrouw er op dat ik je opvang".' Dit is de bevestiging die alle weerstand weg neemt en ons definitief heeft overtuigd om de volgende stap te zetten: naar Zuid-Afrika voor een eerste oriëntatie. We mogen God vertrouwen dat Hij alles in zijn hand heeft.

Bevestiging
In oktober 2014 gaan Priscilla, Gerwin en Natanaël voor een week naar Zuid-Afrika. Toch ook wel met het idee dat tijdens deze reis Gods plan met ons gezin duidelijk zou worden. Niets is minder waar... Bij terugkomst in Nederland lijkt het alsof de hele reis niet heeft plaatsgevonden. De passie waarmee we vertrokken lijkt in Zuid-Afrika achtergebleven. We praten er nauwelijks over met elkaar. Áls we er dan eens over praten of over nadenken zijn we vooral bezig met de zekerheden die we in Nederland (lijken te) hebben. Het contrast tussen Nederland en Zuid-Afrika is zo ontzettend groot... We weten niet zo goed wat we er mee aan moeten en doen wat we al veel eerder hadden moeten doen: we leggen onze vragen bij Hem neer.

In de weken die volgen krijgen rust en vertrouwen de overhand. Menselijk gezien is het inderdaad een onzinnige onderneming om alles op te geven en te vertrekken naar een onbekend land. Maar Gods plannen zijn veel hoger dan de onze en Hij heeft een specifiek plan voor ons als gezin. Op allerlei manieren laat God ons deze weken zien dat we in afhankelijkheid van Hem de stap mogen nemen om als gezin naar Zuid-Afrika te vetrekken: om mee te bouwen aan de uitbreiding van Zijn Koninkrijk in Afrika. De passie en het enthousiasme keren weer terug en we weten ons gesterkt en bemoedigd door Zijn Woord. Eén van de teksten waardoor we werden bevestigd is de volgende:

Ik zal voor je uit gaan,
ik zal ringmuren slechten,
bronzen deuren verbrijzelen,
ijzeren grendels stukbreken.
Ik zal je verborgen schatten schenken,
diep weggeborgen rijkdommen.
Dan zul je weten dat ik de HEER ben,
de God van Israël, die jou bij je naam roept.'
(Jesaja 45:2-3)

Wij geloven dat God een specifiek plan heeft voor ieders leven. Voor sommigen betekent dit inderdaad alles opgeven en Hem dienen in een onbekend land. Maar God kan u misschien wel veel beter gebruiken op uw werk of in de activiteiten die u in uw kerk/gemeente doet. God is niet gebonden aan plaats of tijd om Zijn Koninkrijk uit te breiden.